Op het erf van De ûûlestee hangt een rustige, gemoedelijke sfeer. In de polder van het eiland Goeree Overflakkee, verscholen tussen groene weilanden, ligt boerderij De ûûlestee. Twee dagen per week komen deelnemers Teroen en Nikki om op de boerderij te werken. Boerinnen Stephanie en Ingrid zorgen voor de (zorg)boerderij. In de keuken spreek ik Stephanie, Teroen en Nikki.
Samen op de fiets
Teroen en Nikki wonen in een nabijgelegen dorp. Ze wonen in hetzelfde huis. Twee dagen per week stappen ze op de fiets naar De ûûlestee. Teroen is een hele sociale jongen die wel van gezelligheid en aanpakken houdt. Hij werkt nu al zo’n drie jaar op de boerderij.
De dag begint meestal met het verzorgen van de dieren. “We voeren de dieren en maken de stallen schoon” Als de stallen schoon en de dieren gevoerd zijn, is er tijd voor andere klussen op de boerderij. ‘Dat kan van alles zijn’, geeft zorgboerin Stephanie aan. ‘Het ligt er ook aan welke tijd van het jaar het is. Soms is het druk in de moestuin, of oogsten, of gaan de koeien naar buiten.’
Dieren en boze trekkers
Voordat Teroen op De ûûlestee kwam, werkte hij in een kringloopwinkel. Via Nikki komt hij bij De ûûlestee. Waarom? ’Omdat ik houd van de boerderij’ is het eenvoudige antwoord. Vooral de dieren en de trekkers spreken hem aan. De twee rode trekkers op de boerderij zijn toch wel het absolute hoogtepunt. ‘Het leukste op de boerderij is hooibalen rijden.’ Teroen rijdt dan mee op de trekker. Het hooi wordt van een natuurgebied naar de boerderij gereden als voer voor de koeien. Als we even later buiten zijn, laat hij trots de trekker zien. ‘De grote rode trekker is de mooiste’, vindt hij. Dat komt vooral omdat hij het hardst kan tuteren en omdat hij ‘boze ogen’ heeft (de koplampen).
Ook Nikki heeft het naar haar zin op de boerderij. Ze maakt er weinig woorden aan vuil: ‘Ik heb het hier heel erg naar m’n zin. Natuurlijk zijn er soms wat klusjes die wat minder leuk zijn, maar dat hoort er gewoon bij.’
Zorg en het boerenleven
Voor Stephanie voelt het werk op De ûûlestee als een logische combinatie. Ze groeide op in een boerengezin en heeft ervaring in de gehandicaptenzorg. ‘Ik vind het leuk om het maatschappelijke te combineren met het boerenleven’, legt ze uit. Samen met Ingrid begon ze heel eenvoudig door woningen in de buurt aan te schrijven. Nikki kwam als eerste op de boerderij, gevolgd door Teroen.
Een hecht team
Inmiddels is het een heel hecht team. ‘Ik ben iedere week wel blij met ze. Je deelt alles met elkaar, dat vind ik heel mooi. Ze merkt ook dat Teroen en Nikki zich op hun gemak voelen. ‘Vorige week hadden ze bijvoorbeeld hun huisgenoten uitgenodigd om hier een rondleiding te geven en de lammetjes te bekijken. Dan merk je echt hun enthousiasme en dat ze het hier heel erg naar hun zin hebben.’
Ook in hun ontwikkeling ziet ze verschil. ‘In het begin is het nog even wennen en leren kennen hoe het eraan toe gaat op de boerderij. Op een gegeven moment zie je dat ze zelfstandiger worden en dat er veel meer eigen initiatief genomen wordt.’
Samen sterker
Op aanraden van een andere zorgboerderij uit de buurt kwam ze uit bij Stichting Zorgboeren Zuid-Holland. Hoewel ze nog maar net aangesloten zijn bij ZBZH, ervaart ze de samenwerking als waardevol. ‘Samen sta je sterker. Iedereen heeft zijn eigen kwaliteit en doet waar hij goed in is. Zo vullen we elkaar aan.’
Nu zijn er nog twee deelnemers op de boerderij, maar Stephanie geeft aan dat ze graag willen groeien. ‘We vinden het wel leuk als het wat groter wordt, maar ook niet te groot. En de boerderij moet je ook leuk vinden natuurlijk. Het belangrijk dat mensen zelf de keuze maken om hier te komen werken. Als het niet bij je past, moet je het niet doen.’
Op De ûûlestee gaat het er eigenlijk heel gewoon aan toe. Er wordt gewerkt, gelachen en iedereen doet mee. Voor Stephanie is het simpel: ‘Als mensen zich hier op hun plek voelen en lekker mee kunnen doen, is het goed. We doen het met elkaar!’